Το Wine Blokes

Είχαμε μερικούς φίλους για δείπνο πάνω από το άλλο βράδυ και θα δοκιμάσει και κάποια ωραία αυστραλιανούς οίνους από την Adelaide Hills, αλλά ο καθένας έχει τους δοκίμασαν πριν και κάποιος με ρώτησε αν είχα κάτι λίγο διαφορετικό το μοναδικό ή το κελάρι. I rember δοκιμάζοντας κάποια παράξενα και υπέροχα κρασιά από την Cornas Appellation του Ροδανού πριν από λίγα χρόνια όταν ήμουν εκεί να εργαστούν τρυγητού.

Τα ακόλουθα σημεία του Eric Asimov της Internatioanl Herald Tribune Cornas Συνοψίζοντας:

Χρόνια μετά Ερμιτάζ και CÃ'te-RÃ'tie επιτευχθεί αξιοζήλευτη κατάσταση ως αντικείμενα επιθυμίας, Cornas θεωρήθηκε ως βλάχος ξαδέλφη τους, ακόμη ισχυρό rustic, ίσως και ενοχλητικό για την εισαγωγή στις ευγενείς εταιρείας. Ωστόσο, τα τελευταία 20 χρόνια περίπου μια νέα Cornas προέκυψε, δεν έχει τόσο πολύ rustic ως φυσικό του περιβάλλον, με μαγευτικά αρώματα λουλουδιών και φρούτων, ελιές και το μπέικον και τα βότανα.

Η πόλη και οι αμπελώνες του Cornas καταλάβει ένα είδος αμφιθέατρο δυτικά του Ροδανού, ακριβώς βορειοδυτικά της Valence. Η νοτιοανατολική-που αντιμετωπίζουν τα αμπέλια, που φυτεύτηκαν στις πλαγιές γρανίτης, είναι προστατευμένη από τους ανέμους της ψύξης ποταμού, και ως το νοτιότερο κόκκινο κρασί ονομασίας του βόρειου Ροδανού, Cornas είναι αισθητά πιο ζεστό από Hermitage ή CÃ'te-RÃ'tie, γεγονός που εξηγεί την εύσωμος χαρακτήρα. Ωστόσο, πιστεύω ότι η αγριότητα είναι υπερβολική. Μόνο σπανίως οι οίνοι αλκοόλ υπερβαίνει το 14 τοις εκατό, ενώ οι βελτιώσεις στην αμπελουργία και την οινοποιία Cornas έχουν απαλλαγεί από μεγάλο μέρος της fabled αγροτικότητα.

Με μόνο 105 εκτάρια, ή 260 στρεμμάτων, εκ των Syrah, δεν υπάρχουν πολλά Cornas να πάω κοντά. Και κατέληξε ότι ακόμη και υπό την απειλή πρόσφατα, ως μια πρόταση για την κατασκευή κατοικιών σε περίπου 4 εκταρίων αμπελώνων το καλύτερο έχει προχωρήσει, παρά τις σημαντικές αντιπολίτευσης. Περισσότερα για τα δεινά και τη γη που χρησιμοποιείται σε αυτές.

Το μόνο Cornas είχα στο κελάρι ήταν Gabriel Meffre Laurus. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήταν η μεγαλύτερη κρασί, αλλά αυτό που όλοι αγάπησαν ήταν μοναδική και πώς, rustic πραγματικά ήταν και αναμενόμενο, πολύ πολύ δυνατή. Ήταν κάπως ασταθής και είχε κάποια άλλα θέματα με την φερεγγυότητα, αλλά, ήταν απολαυστικό, ωστόσο, σε σύγκριση με την παραγινωμένος, jammy, ballsy Αυστραλίας κόκκινο είχαμε πόσιμο επίσης, ότι ήταν μεγάλο, αλλά στερείται ουσίας.

Θα έπρεπε όλοι μας αναρωτιόμαστε γιατί σε ορισμένες από τις δροσερότερες περιοχές της Αυστραλίας κάποιος δεν μπορεί να κάνει το κρασί με αυτό το είδος των χαρακτήρων και την πολυπλοκότητα. Πρέπει να παραδεχτώ botique υπάρχουν κάποια παιδιά που ασχολούνται με τέτοιου είδους οίνων σε τομείς όπως η Mt Barker στη Δυτική Αυστραλία, και σε κάποιο βαθμό σε Α.Ε. και Vic, αλλά είναι λίγες και σποραδικές.

Ας ελπίσουμε στα επόμενα ετών συγκομιδής που βλέπουμε ορισμένα προκύψουν με θέρμη.